هنر

هلی پورت و طراحی آن

نخستین هلی کوپتر های مدرن حدود 50 سال قبل ساخته شد، هرچند بسیاری از مبانی تئوریک معلق ماندن در فضا قبل از 1940 روشن گردید.

هلی کوپتر

هوانورد هایی که نیروی محرکه آن توسط موتور تولید شده و به وسیله ی این نیرو پروانه ها به گردش در می آید و حرکت را برای آن را تامین می کند. برجسته ترین مشخصه ی این وسیله توانایی برای نشست و برخاست در راستای تقریبا قائم است.

برخی از مزایای به کار گیری هلی کوپتر

1- در عملیات نظامی
2- در سکو های دریایی
3- در عملیات کنترل مثل حریق در جنگل و کنترل ترافیک
4- در عملیات امداد شهری
5- در زمستان به واسطه ی ریزش باران و برف زیاد که ماشین های امدادی امکان تردد ندارند و بسته شدن راه ها.
6- کاهش خطرات جانی در هلی کوپتر های دو موتوره و تک موتوره
7- کاهش بار مالی

بخش عظیمی از سفر های هوایی در مسیر های کوتاه صورت می گیرد. ( کمتر از 400 کیلو متر )
مدت زمان پرواز با هواپیما در چنین مسافت هایی معمولا ثلث زمان مصرف شده روی زمین جهت انجام مسافرت می باشد.
هلی کوپتر ها باید قادر به صعود با سرعت 60 متر در دقیقه، با شیب 4 باشند. همچنین هلی کوپتر ها نیاز به نیروی اضافی جهت اوج گیری از ارتفاع صفر تا 450 دارند.

هلی کوپتر های دو موتوره

در صورت نقص فنی، هلی کوپتر می تواند با 1 موتور ادامه دهد و حتی اندکی اوج گیری کند. اما به گونه ای طراحی نشدند که عمل برخاست با یک موتور صورت گیرد یعنی اگر قبل از رسیدن به سرعت لازم برای پرواز یک موتور از کار بیفتد، هلی کوپتر باید روی زمین بنشیند. پس باید فضای کافی برای فرود های اضطراری از این قبیل در جلوی محوطه نشست پیش بینی شود.

هلی کوپتر های تک موتوره

از نظر ایمنی مستلزم آن است که محل های فرود اضطراری در تمام مسیر پرواز وجود داشته باشد. هلی کوپتر می تواند با استفاده از دوران خودکار به سلامت روی زمین بنشیند. دوران خودکار در واقع همان تداوم دوران ملخ ها در حین پرواز پس از توقف کار موتور است.

صعود عمودی

از آن جایی که افزایش و کاهش عمودی ارتفاع هلی کوپتر در حین پرواز از نظر اقتصادی و سوخت مقرون به صرفه نیست لذا هلی کوپتر ها به معبر های تقرب و برخاست بدون مانعی به سمت فرودگاهشان نیاز دارند. گرچه هلی کوپتر ها می توانند به صورت عمودی از روی زمین بلند شوند اما با این حال صعود های عمودی طولانی در حین عملیات شدیدا ظرفیت حمل بار آن ها را محدود می کند. روش متداول آن است که صعود عمودی فقط در هنگام شروع برخاست انجام شود.

طراحی هلی گاه

هلی گاه محوطه تجهیز شده ای است که جهت فرود و برخاست هلی کوپتر ها طراحی و مورد استفاده قرار می گیرد.

سایر پدیده های توام با آن عبارتند از:

تسهیلات و سایه بانی به منظور انجام تعمیرات و نگهداری هلی کوپتر ها
ساختمان هایی برای انجام امور مربوط به بار و مسافر
محوطه توقف گاه وسایل نقلیه زیر زمینی
انتخاب محل هلی گاه

1- بهترین مکان برای ارائه ی خدمات به تقاضای بالقوه حمل و نقل هوایی مربوط مثل گشت جنگلی در نزدیکی جنگل
2- وجود حداقل مانع در محل تقرب و برخاست
3- حداقل مزاحمت ناشی از سر و صدا و مطلوب بودن محل از نظر کاربری اراضی مجاور
4- نزدیکی و دسترسی با سایر روش های حمل و نقل و نیز بزرگ راه ها
5- تداخل ترافیکی با سایر نقل و انتقالات هوایی نداشته باشد
6- حداقل هزینه ی تملک و آماده سازی اراضی
7- کنترل مسئله مه گرفتگی و مشکلات دید ناشی از آن در هلی پورت واقع در بام ساختمان های بلند، در طراحی ساختمانی که قرار است به عنوان هلی پورت استفاده شود باد اثر لرزشی هلی کوپتر هم در نظر گرفت.
مزیت آن این است که می توان هلی گاه را در داخل شهر، نزدیکی مرکز های تجاری و محل های شلوغ بنا کرد. 

توصیه هایی در مورد  طراحی بر پایه‌ی مشاهده

نکته۱: به چیزی که طراحی می‌کنید، نگاه کنید
یکی از نکاتی که باید در طراحی کردن به آن توجه کنید این است که به موضوع طراحی نگاه کنند. باید هنرجویان مدل را دقیقا آن طوری هست بکشند نه آن چیزی که خودشان دوست دارند. برای اینکه بتوانید مدل را دقیق بکشید باید مدام به مدل و طرحی که دارید می کشید، نگاه کنید. حتی اگر روی یک موجود تخیلی کار می‌کنید، باید بر اساس مشاهدات واقعی  کار کنید. قطعاتی از منابع تصویری از دنیای واقعی را بررسی کنید، مردم، حشرات، موجودات، هر آنچه که هست… فقط از روی تخیل و ذهن خود کار نکنید.
نکته۲: هر زمان که امکانش بود، از اجسام واقعی طراحی کنید

عبارت طراحی بر پایه‌ی مشاهده معمولا به طراحی از دنیای واقعی گفته می‌شود.  هر استادی به هنرجویانش پیشنهاد می کند که از موضوعات واقعی و حتی از یک عکس برای یک طراحی استفاده کنند. وقتی از موضوعاتی که روبروی شما هستند، استفاده می کنید، نتیجه بهتری خواهید گرفت.
نکته۳: کپی نکنید
هیچ وقت از روی عکس و یا هر منبع دیگری کپی نکنید. حتی اگه تون و رنگ به آن اضافه کنید، به هیچ وجه قابل قبول نیست. کپی کردن باعث می شود که کارتان بی روح، و کم مایه نشان دهد.
نکته۴: پرسپکتیو را درک کنید
هر موضوعی که دورتر است، کوچکتر به نظر می‌آید. تکرار این تغییر مقیاس روی کاغذ را پرسپکتیو می‌گویند.. سعی کنید پرسپکتیو را به صورت دقیق  روی طرحتان پیاده کنید تا بتوانید عمق را به خوبی روی سطوح نشان دهید.
نکته۵: قبل از اضافه کردن جزئیات؛ از خطوط راهنما و فرم‌های اولیه استفاده کنید تا به تناسبات برسید.
بسیاری از هنرجویان از جزئیات ریز شروع به طراحی می‌کنند. (به عنوان مثال از چشم‌ها) و سپس به تدریج به دیگر جاها می‌رسند. این کار بسیار اشتباه است و در آخر نتیجه مطلوبی ندارد.
اگر از روی عکس کار می‌کنید، مثلا می خواهید یک چهره نقاشی کنید. می‌توانید از یک شبکه‌بندی استفاده کنید تا  بتوانید تناسب دقیق بین اجزای صورت پیدا کنید. در این روش باید روی نقاط خاصی متمرکز می شوید و تناسبات آن ناحیه را اصلاح کنید. برای کشیدن چهره که نیاز به تناسبات دقیق دارید، این روش بسیار مناسب است. اما اگر از روی مدل زنده یا طبیعت بی‌جان کار می‌کنید، طراحی خطوط اصلی به صورت بسیار ساده قبل از اضافه کردنِ جزئیات کمک کننده خواهد بود. در حالی که این کار را انجام می‌دهید باید به صورت مداوم خطوط، زوایا و اندازه‌ی اشیاء را نسبت به موضوعات کناری‌اش بسنجید.
نکته۶: روی بیضی‌ها محتاط باشید

بیضی، شکلی که روی مقاطع اجسامِ استوانه‌ای، مثل بطری‌ها یا شیشه‌های استوانه‌ای دیده می شود. اگر هنرجو به آنچه طراحی می‌کند، دقت نکند این شکل  بسیار ناهماهنگ می شود. بیضی‌ها باید به صورت گرد و تمیز باشند.
نکته۷: خطوط محیطی را کم‌رنگ در نظر بگیرید
برای اینکخ نقاشیتان طبیعی به نظر برسد هیچ وقت خطوط محیط موضوع را پر رنگ نکنید. ممکن است اگه تصاویر گرافیکی می کشید، این کار جواب دهد.
نکته۸: مقدار قابل قبولی از کنتراست را داشته باشید

وقتی به مرحله‌ی اضافه کردن Tone به طراحی‌تان رسیدید، به جسم واقعی‌اش  دقت کنید و هر جای آن تیره و روشن هست دقیقا  همان را روی طرح خود اعمال کنید.  تون هیچ‌گاه نباید از روی حدس و گمان روی کار پیاده شود. تون شامل محدوده‌ای میان سفید مطلق تا تاریکی مطلق و خاکستری‌های متنوع خلاصه‌ می‌شود.

چگونه بهترین دف را انتخاب کنیم؟

تهیه یک ساز یکی از حساس ترین مراحل شروع یا ادامه نوازندگی است. زیرا اگر ساز خوبی تهیه نکنید احتمال دارد علاقه خود را به نواختن از دست بدهید، بی آنکه متوجه باشید کیفیت بد ساز است که شما از نواختن آن زده می کند. به همین دلیل بهتر است پیش از تهیه هر سازی ابتدا اطلاعاتی درباره نکات کلیدی خرید ساز کسب کنید. در این مقاله می خواهیم در مورد نحوه خرید بهترین دف، نکاتی را به شما ارائه کنیم.

پیش از خرید هر سازی بهتر است ابتدا با ساختمان و اجزای آن آشنا شوید و اسامی تخصصی اجزای آن را بدانید تا بتوانید در مورد میزان کیفیت آن تحقیق کرده و یا از فروشنده بپرسید. به طور کلی در خرید هر چیزی اگر به صورت تخصصی از فروشنده آن سوال بپرسید، مطمئنا نتیجه بهتری خواهید گرفت. زیرا فروشنده متوجه می شود که خریدار فردی است که با نکات اولیه خرید یک ساز مرغوب آشنایی کافی را دارد.

ساختمان دف
به طور کلی یک دف از چهار قسمت کلاف اصلی یا کمانه، پوست، حلقه ها و گل میخ ها تشکیل شده است. کلاف اصلی دف معمولا به شکل یک استوانه چوبی از جنس درخت تاك، بید سرخ، صنوبر و زیرمجموعه‌ی راسته‌ی صنوبرها از جمله كبود است. ابتدا و انتهای آن با یک برش زاویه دار که در اصطلاح تخصصی به آن برش فارسی می گویند به یکدیگر چسبانده شده است. قطر كمانه‌ی دف می‌تواند بین 50 تا 60 سانتی‌متر باشد و عرض آن با توجه به اندازه دست نوازندگان و یا جنسیت آنها (خانم ها دستان ظریف تری دارند) بین 5 تا 5/6 سانتی متر است.
چوب یک طرف کلاف اصلی تراش خورده و از ضخامت آن کاسته شده و پوست به وسیله سریش روی این منطقه چسبانده می شود و در آخر با گل میخ محکم می شود. توجه داشته باشید که اگر اتصال كمانه‌ی درونی با پوست، كم‌تر از یك میلی‌متر باشد، بر اثر تیزی چوب، پوست پاره می‌شود. قسمتی که گل میخ ها روی کمانه قرار گرفته اند نیز بهتر است بین 1.5 تا 2.2 سانتی‌متر باشد.
حلقه ها نیز زیر پوست و استوانه (داخل دف) چسبانده می شوند. محل اتصال حلقه به كمانه (به سمت داخل پوست) می‌بایستی به اندازه‌ی 3 سانتی‌متر از پوست فاصله داشته باشد. هر حلقه باید با حلقه‌ ی كناریش به اندازه‌ی قطر یك حلقه فاصله داشته باشد. این فاصله باعث ظاهری زیباتر و همچنین صدادهی شفاف‌تری می‌شود.

از نظر پوست دف ها به دو نوع پوست طبیعی یا مصنوعی (طلقی) تقسیم می شوند. پوست های طبیعی بسیار باکیفیت تر و گران تر از پوست های مصنوعی هستند. برای افراد مبتدی و تازه کار، توصیه می شود که در ابتدا دف طلقی تهیه نمایند. زیرا دف های پوستی نیازمند تجربه و علم بیشتری برای نگهداری و گرم کردن هستند. اگرچه صدای دف های پوستی بسیار حرفه ای تر از دف های طلقی است، اما در ابتدای یادگیری ساز استفاده از دف های طلقی بسیار عاقلانه تر است. از مزایای دف های طلقی می توان به عدم تاثیر تغییرات آب و هوایی و محیطی ، ارزان قیمت تر بودن نسبت به دف های پوستی ، نگهداری راحت تر ، عدم احتیاج به گرم کردن و تنوع ظاهری بسیار بالا در طرح و رنگ اشاره کرد.
از مرغوب‌ترین نوع پوست طبیعی می توان به پوست كهنه‌ی میش و گوسفند اشاره کرد. این نوع پوست فشار ارتجاعی كم‌تری به چوب وارد می کنند و در نتیجه صدای بهتری تولید می کنند. نوع دیگری از پوست های مرغوب برای دف نیز پوست بز است. پوست بز در هنگام خشكی هوا بیشتر كشیده شده و باعث تیزتر شدن صدای ساز می شود. به طور کلی پوست ساز دف هر چه كهنه‌ تر و بدون چربی و شفاف باشد، بهتر است. برای تشخیص بدون چربی بودن پوست باید به رنگ ساز توجه کنید که یک دست بوده و در اصطلاح تخصصی برفکی نباشد.

نکاتی در مورد خرید دف
اولین چیزی که در خرید یک دف باید به ان توجه کنید دایره ای بودن شکل دف است. دف به هیچ وجه نباید بیضی شکل باشد. برای تشخیص درست این مسئله باید دف را در فاصله ای مناسب نسبت به خود بگیرید و از مقابل به آن نگاه کنید.
دومین چیزی که می تواند باعث کاهش مرغوبیت دف باشد انحنای عرضی قاب آن است. در برخی سازها، پوست ساز به قدری کشیده شده که باعث انحنا در قسمت کمانه ساز می شود. اگر شاهد چنین انحنایی بودید در خرید ساز درنگ کنید.
نکته بعدی، نامسطحی بیشتر از 2 میلیمتر در لبه زیر پوست است. این موضوع نشان دهنده عدم مرغوبیت دف است. برای تشخیص راحت این نکته می توانید دف را از سمت پوست روی یک سطح کاملا مسطح (مانند یک میز شیشه ای) قرار دهید. اگر لق بود و دف کاملا تکان خورد، نشان دهنده نامسطح بودن لبه زیر پوست است.

مسئله بعدی که باید به آن توجه شود وزن ساز است. طبیعتا دف با وزن کمتر دست را کمتر خسته می کند. به همین دلیل به هنرجویان مبتدی و تازه کار دف های سبک تر پیشنهاد می شود. دف های سبک تر به اصطلاح دف طوق باریک نامیده می شوند زیرا به جز نوع چوب که در وزن دف تاثیرگذار است، یکی از روش های سبک کردن ساز دف، باریک کردن طوق آن است. اما باید توجه داشت که اگر طوق دف بیش از اندازه باریک شود، ساز تاب برمی دارد و همان طور که گفته شد تاب داشتن دف نشان دهنده عدم مرغوبیت آن است. به طور کلی انتخاب وزن ساز به جثه و اندازه و قدرت دست نوازنده بستگی دارد. باید توجه داشت که اگر نوازنده دارای دستانی پرقدرت و بزرگ است، در صورت انتخاب دف سبک، هنگام نواختن احساس ناراحتی خواهد کرد و یا ساز در دستان وی بازی خواهد کرد و یا شصت دست به پوست دف برخورد می کند که باعث کاهش کیفیت صدای دف می گردد.

مورد دیگری که دف های خوب را از باقی دف ها متمایز می کند، نوع روکش روی کمانه آن است. جنس این روکش در دف های مختلف، متفاوت است و می تواند از چرم مصنوعی ، پارچه ، چرم پرز دار و یا خود جنس پوست باشد. معمولا در دف هایی که از پوست طبیعی در ساخت آنها استفاده شده است، برای روکش روی کمانه نیز از همان پوست استفاده می شود. در برخی از دف ها از مواد نخی و چرم برای این روکش استفاده می شود که باعث خاصیت عرق گیری می شود. این ویژگی، ویژگی بسیار خوبی برای افراد مبتدی و تازه کار محسوب می شود زیرا در این حالت عرق کردن دست باعث اذیت شدن و یا کنترل سخت ساز نمی شود.
از تفاوت های دیگری که بین دف های موجود در بازار وجود دارد، می توان به جای شصتی ساز اشاره کرد. روی دف ها معمولا یک جای شصتی وجود دارد که نوازنده شصت خود را در آنجا قرار می دهد و ساز را با آن نگه می دارد. اکثر دف های موجود در بازار دارای یک جای شصتی می باشند. در برخی از موارد شاهد سازهایی با سه جای شصتی با فاصله 120 درجه از یکدیگر هستیم که در معمولا دو تای آنها دارای فرورفتگی و یکی از آنها فقط دارای نمد ضربه گیر هستند.

نوع دیگری از دف نیز به چشم می خورد که دارای بی نهایت جای شصتی است که به نوازنده این امکان را می دهد تا ساز را با هر زاویه ای که خواست در دست بگیرد. به طور کلی نکته خاصی در زمینه شصتی دف وجود ندارد که هنگام خرید در نظر بگیرید. تنها اگر فوم شصتی با دست شما هم خوانی نداشت می توانید آن را جدا کرده، تغییر شکل دهید و دوباره سر جایش بچسبانید.
پس از بررسی این موارد ظاهری به سراغ صدای ساز خواهیم رفت. صدای دف باید بر اساس سبک نوازندگی فرد انتخاب شود. برخی افراد دف را بسیار آرام و تنها با نوک انگشتان می نوازند. برخی دیگر، به صورت ضربه های محکم و شلاقی دف نوازی می کنند. افرادی که ضربه های محکم به ساز وارد می کنند باید توجه داشته باشند که سازی تهیه کنند که در ابتدا دارای صدای تیزی می باشد. زیرا با وارد شدن ضربه های محکم به ساز پس از مدتی پوست ساز 10 تا 20 درصد شل می شود و این شل شدگی باعث بم شدن صدای دف می گردد. می توان گفت که در این حالت با گذشت زمان دفی خواهید داشت که صدای دبه می دهد!
امیدواریم با کمک این نکات بتوانید بهترین انتخاب را در خرید دف داشت باشید و از نواختن آن لذت ببرید.

دانستنی های ضروری برای خرید ویولن

ويولون يکي از مهم ترين، پرطرفدار ترين و در عین حال سخت ترین سازها است. انتخاب آن نیازمند در نظر گرفتن نکاتی است که موجب شود بهترین خرید را انجام دهید. به طور کلی تهیه ساز مناسب یکی از بزرگترین چالش ها برای افرادی که قصد شروع یادگیری موسیقی را دارند، می باشد. همچنین برای افراد حرفه ای و نیمه حرفه ای نیز نکاتی در انتخاب ساز وجود دارد که در این مقاله به مرور این نکات، برای انتخاب ساز ویولن، می پردازیم.

به طور کلی افراد، به سه دسته مبتدی، نیمه حرفه ای و حرفه ای تقسیم می شوند. دسته مبتدی، شامل افرادی می شود که می خواهند به تازگی نواختن ساز ویولن را شروع کنند و یا مدت بسیار کمی است که با این ساز آشنا شده اند. دسته نیمه حرفه ای، شامل افرادی است که حداقل 3 سال به طور مداوم آموزش دیده اند و آشنایی نسبی را با این ساز، صدای آن و نحوه نواختن آن دارند. دسته حرفه ای نیز به افراد تلقی می شود که مدت زیادی است با این ساز سروکار دارند و به طور کامل به نواختن آن و نکاتی که در صدای این ساز موثر است تسلط دارند.

خرید ویولن برای افراد مبتدی:
همیشه توصیه می شود افراد مبتدی سازهای گران قیمت خریداری نکنند. این توصیه دلایل مختلفی دارد. اولین و مهمترین آن، این است که میزان علاقه هر فرد به یک ساز، پس از شروع آموزش و شروع به نواختن مشخص می شود. اگر شما ساز گرانی تهیه کرده باشید، نه تنها آن ساز گران قیمت به دردتان نخورده، بلکه تمام پول خود را به هدر داده اید. شاید برای برخی از افراد این سوال پیش بیاید که: «در صورتی که قصد ادامه نواختن را داشته باشم با ساز قبلی چه کنم؟ چرا از ابتدا یک ساز خوب تهیه نکنم که بعد ها مجبور به خرید ساز دیگری شوم؟» در جواب این سوال باید گفت اکثر نوازنده های حرفه ای دو ساز دارند. یکی ساز درجه 1 و حرفه ای که برای اجراهای مهم استفاده می شود و دیگری ساز دم دستی که برای تمرین ها استفاده می شود.
اگر نگران کیفیت بد صدای سازهای ارزان هستید، باید بدانید که می توانیم به شما اطمینان بدهیم که صدای ساز هیچ تاثیری در آموزش و نحوه یادگیری فن های نواختن ویولن ندارد. همیشه این مثال را در ذهن خود نگه دارید که در ابتدای آموزش رانندگی و شروع به رانندگی در شهر هیچ گاه ماشین گران قیمتی تهیه نمی کنید. زیرا احتمال تصادف و خراب شدن و از ارزش افتادن آن بسیار زیاد است. این موضوع در مورد خرید ساز برای افراد مبتدی نیز صادق است.
همچنین توصیه می شود از مارک های غیر معروف خرید نکنید. برخی از این مارک ها نسبت به قیمتشان دارای کیفیت مناسبی نیستند و افراد مبتدی قادر به تشخیص ارزش کیفیت ساز نمی باشند. توصیه می شود تا زمانی که علم قابل قبولی نسبت به تشخیص کیفیت ساز پیدا نکرده اید، از برندهای معتبر و در عین حال ارزان قیمت ساز تهیه کنید.

خرید ویولن برای افراد نیمه حرفه ای:
همانطور که گفته شد افراد نیمه حرفه ای حداقل سه سال آموزش دیده اند و دید نسبی در مورد صدای ساز دارند و همچنین سبک مورد علاقه خود را پیدا کرده اند و با توجه به آن می توانند مقداری حرفه ای تر نسبت به تهیه ساز اقدام نمایند. در این موقعیت، قیمت ساز مورد توجه نیست، بلکه کیفیت، سلامت و کاربری ساز از هر چیز دیگری مهمتر است.
یکی از مهمترین نکاتی که در خرید ساز برای افراد نیمه حرفه ای در نظر گرفته می شود، تنظیم ساز است. تنظیم ساز با توجه به سبک نواختن و توسط افراد بسیار حرفه ای صورت می گیرد. اگر سبک نواختن شما ایرانی است، باید پل ساز به گونه ای قرار بگیرد که صدای بم خوبی تولید کند و یا اگر سبک نواختن شما کلاسیک است جای پل به گونه ای تنظیم می شود که ساز پاسخگوی پوزیسیون های بالا باشد. بنابراین ترجیحا ساز تنظیم شده با توجه به سبک انتخابی خود را تهیه نمایید. اگر ساز انتخابی شما از ابتدا تنظیم نشده بود، با پرداخت یک هزینه اضافه به متخصصین این کار می توانید نسبت به تنظیم آن اقدام فرمایید.

همچنین یکی دیگر از مواردی که در خرید ویولن برای افراد نیمه حرفه ای باید مورد توجه قرار بگیرد، جنس خوب چوب آن است. تشخیص کیفیت چوب کار آسانی نیست. اما یکی از نکاتی که با آن می توان کیفیت چوب را سنجید، رگه های پشت ساز است. پشت ویولن رگه هایی وجود دارد که نشان دهنده جنس طبیعی چوب آن است. برخی از سازهای بی کیفیت آن را با رنگ یا تراش ایجاد می کنند. برای تشخیص طبیعی بودن این رگه ها می توانید پشت ساز را با نوک انگشتان لمس کرده و حرکات عمودی انجام دهید. اگر توانستید رگه ها را لمس کنید به احتمال بسیار زیاد این رگه ها متعلق به خود چوب هستند. توجه داشته باشید که چوب بدنه ساز نباید هیچ ترکی داشته باشد. به خوبی تمام بدنه را چک کنید که چوب آن در اثر عوامل محیطی یا هر عامل دیگری ترک نداشته باشد.

نکته بعدی لوازم جانبی ساز است. باید توجه داشته باشیدکه اهمیت لوازم جانبی ویولن به اندازه خود ساز است. به همین دلیل باید به کیفیت و نوع این لوازم توجه بسیاری نشان دهید.
یکی از مهمترین لوازم جانبی ویولن آرشه آن است که اگر از کیفیت مناسبی برخوردار نباشد می تواند در کیفیت صدای ساز موثر باشد. ترجیحا آرشه حداقل 8 پر تهیه نمایید و توجه داشته باشید که حتما سالم باشد.
زیرچانه ای یکی دیگر از لوازم جانبی مهم ویولن است که اگر سالم نباشد و یا از کیفیت مناسبی برخوردار نباشد می تواند نوازنده را بسیار اذیت کند و یا حتی از نواختن باز بدارد. بنابراین بهترین نکته ای که می توانید در تهیه زیرچانه ای در نظر بگیرید ضدحساسیت بودن آن است.
یکی از مهمترین اجزای ویولن سیم آن است. علاوه بر توجه به جنس و نوع آن باید به استاندارد بودن فاصله سیم از گریف توجه کرد. فاصله استاندارد سیم ویولن از گریف در سیم می بین 3.2 تا 3.5 میلیمتر و در سیم سل بین 5 تا 5.5 است. اگر این فاصله رعایت نشود، صدای ساز دچار مشکل شده و دچار گز زدن خواهد شد.

خرک ویولن، از دیگر اجزای مهم ویولن است باید دقیقا بین دو دریچه خروج صدا که به شکل f هستند، قرار گرفته باشد و سالم باشد. گوشی های ساز که از دیگر لوازم جانبی ویولن است باید به راحتی در جای خود بچرخند، گیر نداشته باشند و سیم را پاره نکنند. البته این کار نیازمند مهارت و دقت است.
از دیگر نکاتی که در هنگام تهیه یک ویولن باید به آن توجه داشت سایز گریف است. توجه داشته باشید که گریف نباید زیاد پهن یا باریک باشد و همچنین انحراف نداشته باشد. برای تشخیص عدم انحراف گریف از قسمت خرک به آن نگاه کنید. اگر خرک و گریف به طور کامل روی هم قرار نداشتند و نسبت به هم انحراف داشته باشند، نشان دهنده کج بودن دسته ساز است و نشان دهنده بی کیفت بودن ویولن است.
در ظاهر ساز توجه بسیار زیادی نشان دهید. لبه های کناری ویولن شما نباید از هم فاصله داشته باشد. فاصله بین لبه ها نشان دهنده آن است که چوب ساز به خوبی تراشیده نشده است. در مورد صدای ساز باید به شفافیت صدا، حجم صدا و جوابدهی ساز در پوزیسیون های بالا توجه داشته باشید.

دقت کنید وزن ساز نیز باید به میزانی باشد که شما را اذیت نکند. نه سنگین باشد و نه زیادی سبک. اندازه ویولن باید متناسب با نوازنده باشد تا بتواند به راحتی آن را در دست گرفته و مشکلی در گرفتن سیم ها نداشته باشد. اگر ویولن اندازه مناسبی داشته باشد، نوازنده باید بتواند هنگام گرفتن ساز حلزونی (قسمت مارپیچی انتهای ساز) را با دست چپ خود بگیرد. اندازه ویولن را معمولا با کسر نشان می دهند. یک ویولن عادی برای یک فرد بزرگسال، ویولن 4/4 است. پس از آن به ترتیب نزولی اندازه های 3/4 ، 1/2 ، 1/4 ، 1/8 ، 1/10 ، 1/16 و 1/32 وجود دارد که دو مورد آخر آنقدر کوچک هستند که مناسب کودکان 2 تا 3 سال می باشند. بیشتر ویولن های موجود در بازار در اندازه های 4/4 ، 3/4 و 1/2 هستند. باقی سایزها معمولا به صورت سفارشی ساخته می شوند. انتخاب اندازه ویولن روش های متنوعی دارد اما آسان ترین روش آن انتخاب از روی سن نوازنده است.

نوازنده های 3 ساله یا کمتر از آن از ویولن های 1/16 استفاده می کنند. نوازنده های 4 تا 5 ساله از ویولن های 1/10 استفاده می کنند. سنین بین 5 تا 6 سال از ویولن های 1/8 استفاده می کنند. ویولن های 1/4 مناسب افرادی با سنین بین 6 تا 7 سال است. افراد 8 تا 9 ساله باید ویولن 1/2 تهیه کنند. افراد 10 تا 11 ساله 3/4 و افرادی با سنین 12 سال و بیشتر ویولن 4/4 تهیه می کنند. توجه داشته باشید که برخی از افراد ممکن است نسبت به سن خود دارای جثه بزرگتر یا کوچکتری باشند که در این صورت باید از روش های دیگر تشخیص اندازه ساز استفاده کرد. یکی دیگر از روش های تشخیص، اندازه گردن تا کف دست نوازنده است. برای استفاده از این روش دست چپ خود را کاملا باز کرده و اندازه بین گردن تا وسط کف دست را بگیرید. این اندازه را بر حسب اینچ (هر اینچ 2.54 سانتیمتر) به دست آورید و طبق جدول زیر اقدام به تهیه ساز نمایید:

توصیه می شود پس از انتخاب و خرید ساز از فروشنده خود درخواست مهلت امتحان ساز را بکنید. برخی از فروشنده های ساز به خریدار خود مهلت می دهند تا ساز را به استاد موسیقی خود نشان داده، و یا تکنیک های مورد نظر خود را با ساز امتحان کنند و میزان کاربردی بودن آن را بسنجند.
خرید ویولن برای افراد حرفه ای:
افراد حرفه ای معمولا نیازی به راهنمایی در خرید ساز ندارند، زیرا خود با شنیدن صدای ساز و یک نگاه به آن از جنس ساز و سالم بودن دیگر اجزای آن مطلع می شوند. همانطور که گفته شد افراد حرفه ای دو ساز دارند که یکی برای تمرین و دیگری برای اجراهای مهم استفاده می شود. سازی که برای اجراهای مهم استفاده می شود، علاوه بر کیفیت بسیار بالای صدا باید از نظر ظاهری نیز خاص و زیبا باشد. اما سازی که برای تمرین از آن استفاده می کنند، می تواند یک ساز معمولی باشد.
امیدواریم با استفاده از این نکات مناسب ترین ساز را انتخاب کنید و از نواختن، نهایت لذت را ببرید.