معرفی منطقه گردشگری گنو بندرعباس

معرفی منطقه گردشگری گنو بندرعباس

منطقه گردشگری گنو منطقه حفاظت شده ای است با مساحت ۲۷۵۰۰ هکتاری و ارتفاع متغیر از ۵۰ تا ۲۳۴۷ متر در شمال شهر بندرعباس که از آثار ارزشمند طبیعت به شمار است و از نظر تنوع گیاهی و جانوری و آب و هوای مطبوع، کوه ها و دره ها بی نظیر است. از سال ۱۳۵۱ خورشیدی تا ۱۳۵۴ به عنوان منطقه حفاظت شده شناخته شد، اما به سبب دارا بودن جایگاه والا، در سال ۱۳۵۴ به عنوان «پارک ملی» معرفی گردید و تا سال ۱۳۶۱ همین عنوان را داشت. از سال ۱۳۶۱ با تقلیل وسعت آن مجددا به عنوان منطقه حفاظت شده معرفی گردید. این منطقه از جمله مناطق حفاظت شده و بخشی از سرمایه و میراث طبیعی جهانی به شمار می رود و دارای شهرت بین المللی است.

کوه گنو

شاخص ترین و برجسته ترین چهره منطقه حفاظت شده گنو، کوه گنو است که در پنجاه کیلومتری شمال بندرعباس با ارتفاع ۲۳۴۷ متر از سطح دریا، سربرافراشته است. هوای آن در بلندی ها، سرد و برف خيز و در دامنه ها مطبوع و دلپذیر است و به سبب نزدیک بودن با مراکز جمعیت مخصوصا شهر بندرعباس، می تواند به صورت پایگاه مهمی برای استراحت و گذراندن اوقات فراغت مردمی که از زندگی ماشینی و شهرنشینی خسته شده اند دراید. تا سال ۱۳۲۰ خورشیدی با آغاز فصل گرما در شهر بندرعباس، عده ای از مردم شهر به باغ ها و چشمه سارهای زیبای آن پناه می بردند. در همان سال ها، سربازان پادگان عباسی را نیز یکی دو ماه به مناطق ییلاقی این کوه می فرستادند. از جمله مناطق ییلاقی کوه گنو، کهنوج، باغ کاشان و چاهو بود که با درختان میوه و هوای دلگشا دل را از مسافران می ربود.

قله های کوه گنو

کوه گنو شامل دو قله بسیار بلند با نام های «نصیری» و «بازگرد» می باشد که بالاترین بخش منطقه به شمار می آیند و از درختان جنگلی و بوته های دارویی متنوعی پوشیده شده اند. در آن نواحی یک نوع «زیره» به دست می آید که از حیث رنگ، بو و طعم کم نظیر است. در بخش های میانی کوه انواع درختان میوه سردسیری مانند سیب، به، انگور، زردآلو، انار، انجیر و در بخش های پایینی انواع درختان گرمسیری مانند نارنگی، لیموترش، نارنج، انبه و خرما به دست می آید. از «تمر هندی» و نارگیل و گردو نیز نشانه هایی در دست است.

درختان و درختچه ها

از درختان و درختچه ها و بوته های کوه گنو که در دامنه ها و ارتفاعات دیده می شوند، می توان به ارژن (ارچن)، کیکم، زیتون، خنجک، دافنه، شیر خشت، ناترک (ناترغ)، اندرا، چوبک، پیچک اليسيم، قیچ، گون اوستگی ها، بادام کوهی، انجير، اورز( اورس)، کهور، کنار و... اشاره کرد.

چوب اورز از استحکام فوق العاده برخوردار است و سابقا قطعات 5 / 2 و ۳ متری آن به وسیله ساکنان کوه به شهر بندرعباس حمل می شد و در سقف خانه ها به کار می رفت. بها هر قطعه چوب اورز در سال ۱۳۲۷ خورشیدی ۲۰ تا ۲۵ ریال بود، متاسفانه اغلب درختان اورز به علت خشکسالی یا به علل ناشناخته دیگر، در حال خشک و نابودن شدن هستند و به نظر می رسد که نسل آن رو به نابودی است.

گون که از آن کتیرا گرفته می شود و در صنعت رنگرزی به کار می رود در کوه گنو دارای دویست گونه شناخته شده است. انواع گیاهان دارویی مانند: مور و دریم.

کل پوره و امثال آن ها در دامنه ها و دره ها به وفور دیده می شوند. آبادی های کوه گنو سابقا در دامنه ها و ارتفاعات کوه گنو و در کنار چشمه های آبادی های کوچکی وجود داشتند که عبارت بودند از:

1. چشمه مورتو ۲. چشمه سرچربه ٣. چشمه کاشان ۴. چشمه انارو ۵. چشمه زیارت یا امام ۶. چشمه باغ زیر ۷. چشمه سرگدار آب نیمه ۸ چشمه سنگ دور خیمه ۹. چشمه آب سرد ۱۰. چشمه آب بیدو ۱۱. چشمه آب نیمه ۱۲. چشمه آب بیل ۱۳. چشمه بن چشمه ۱۴. چشمه سرا ۱۵. چشمه دزک ۱۶. چشمه الياس ۱۷. چشمه رمر

ساکنین این مناطق در خانه های سنگ و گلی و یا حصیری و یا به طور موقت در شکاف کوه ها به سر می بردند و به دام داری و باغ داری می پرداختند. متأسفانه اغلب آبادی های کنار این چشمه ها، به علت خشکسالی و خشک شدن چشمه ها، خالی از سکنه شده و در پاره ای موارد تعداد خانوار، به حداقل یک یا دو نفر سیده است.

حیات وحش در کوه گنو و دامنه ها و دره های کوه گنو از قدیم الایام به علت داشتن شرایط مناسب زیست محیطی مأمن و محل زیست انواع حیوانات گوشت خوار، علف خوار و انواع پرندگان بوده است. از حیوانات گوشت خوار می توان به پلنگ، کفتار، گرگ، شغال و از حیوانات علف خوار به قوچ، میش، بز، پازن و آهو اشاره کرد.

گونه های پرندگان عبارت اند از: کبک، تیهو، کرکس، دال سیاه، قرقی، فاخته، کبوتر، شهدخور، زنبور خور، دارکوب، چکاوک، سهره و غیره.

متأسفانه نسل حیوانات درنده نابود شده و یا اینکه در حال نابودی است. سازمان حفاظت محیط زیست در بخش پایینی و در ارتفاع ۱۸۰۰ متری دو پاسگاه حفاظتی مستقر کرده و از حیات موجودات کوه حفاظت می نماید.

آبگرم گنو

آبگرم گنو از جمله مشهورترین آبگرم های استان هرمزگان است که در فاصله ۲۵ کیلومتری شهر بندرعباس در حاشیه راه اصلی بندرعباس - تهران (شش کیلومتری جاده اصلی) قرار داد و در فصل پاییز و زمستان و ماه فروردین مشتریان بسیار از راه های دور و نزدیک به آن روی می آورند و از آب گرم و مطبوع و درخشان آن بهره مند می شوند. آب گرم از اعماق زمین می جوشد و پس از عبور از حوضچه هایی که برای مردان و زنان در نظر گرفته شده، به سوی آبادی «گنو» در دامه کوه، روان می شود و نخلستان گنو را مشروب می سازد. این آب در قدیم چندین آسیاب را به گردش در می آورد و غلات مردم محل و نواحی اطراف را آرد می کرد. بوی تند ناشی از مواد معدنی تا فاصله دور به مشام می رسد.